يه سال ديگه هم گذشت و بدون هيچ اتفاق خاصي اما نه يه اتفاق يه اتفاق خيلي تلخ

        اتفاقي كه همه ي خانواده رو به هم ريخت

        اتفاقي كه يه برادر رو برد

        اتفاقي كه يه فرزند رو برد

        اتفاقي كه يه جوان را برد

        اتفاقي كه ... .

        الآن كه دارم مي نويسم و حتي بيشتر وقت ها به يادشم ، دوباره داره گريم ميگيره

        دلم براش تنگ شده

        نميدونم چيكار كنم حتي نمي تونم سمت برادرش برم چون ياد اون ميفتم

        ديدين دوباره گريه ام گرفت ولي نمي تونم خودم رو خالي كنم

        يعني چند سال ديگه ميتونم بدون اون بمونم ، خدا ميدونه

         وقتي بود نمي ديدم

         وقتي مي خواند نمي شنيدم

         وقتي ديدم كه نبود

         وقتي شنيدم كه نخواند 

       ديگه نمي دونم چي بگم از خط خارج شدم اصلا قرار نبود چنين چيزايي بنويسم ولي شد ديگه

       از كسايي هم كه ناراحت شدن طلب بخشش ميكنم .

        براي امسال هيچ چيزي ندارم بگم جز اين كه براي همتون آرزوي موفقيت ميكنم مخصوصا براي كسايي كه خودشون مي دونن.

       به اميد خوشبختي براي همتون.

       در ضمن اون شعر فكر كنم مال دكتر شريعتي بود.

                                                                                                     برديا(Unknown Boy)

دیگر توانم به پایان رسیده است .

آخر تا کی بی نتیجه و بی سر انجام

دویدن و به هیچ نرسیدن

تا کی دستانم در جست و جوی

دستی همدم و همراه باید

دوید تا کی بای منتظر بود

تا آنکه همراه همیشگی است از راه برسد ؟

                                             نمی دانم ... .

در زمانی که وفا قصری برفی در تابستان است

و صداقت گل نایاب وجود ,

به چه کس(؟!!!) باید گفت :

« با تو خوشبخت ترین انسانم... . »

                                                                       Navid

مانده ام در کوچه های بی کسی 

سنگر قبرم را نمی سازد کسی

مرده ام خاکسترم را باد برد

بهترین یارم مرا از یاد برد

                                                                                  Ali